Wepdiezaajn

work and work

De keuze van mijn titel betekent voor Elisa in het Italiaans, het is een ode aan de liefde, deze dus voor mijn vrouw.

De eerste jaren als fotograaf leerde ik vooral techniek kennen, ik lette niet zo zeer op compositie, het onderwerp, alles rondom mij was interessant, zo had ik een camera met wel vier objectieven, die ik tijdens een shoot constant wisselde, zo bleef ik maar wat experimenteren met van alles en nog wat, totdat ik na verloop van tijd een beter zicht kreeg op mijn werk, en fotografeerde toen meer personen dan objecten. Studiowerk is niet echt mijn ding, dus ik trek vooral de straat op en werk met toevallige gebeurtenissen, interessante mensen, leuke of grappige toestanden, vooral niet geënsceneerde gebeurtenissen.

 Mijn werk kadert zich dus in de sociale fotografie, ik tracht door gebruik te maken van details en sfeerbeelden een verhaal te bekomen omtrent een onderwerp; zo is het toch geëvolueerd met mijn beelden rond Elisa, in het begin maakte ik beelden die op zich stonden, een beeld- een verhaal, vaak dromerige beelden waarbij de expressie van het individu centraal staat, niet zozeer de omgeving, het is door te oefenen en te proberen dat ik meer omgeving betrek bij mijn foto’s( hierbij bedoel ik de omgeving rond het object dat ik fotografeer). Ik vind belichting van doorslaggevend belang, zo zal ik weinig of nooit een flits gebruiken, omdat ik van oordeel ben dat een flits de sfeer teveel beïnvloed, of het moet eerder gebruikt worden als bijverlichtig.

 Toen ik koos voor mijn onderwerp”Elisa” stond ik voor een aantal dilemma; wat kon ik fotograferen? moet ik alle handelingen vastleggen die Elisa deed? Ga ik fotograferen als we op uitstap gaan? vele vragen die gaandeweg werden opgelost. Toen ik eraan begon maakte ik inderdaad de fout om Elisa bijna te stalken ;-) het resulteerde in een reeks beelden waar Elisa centraal stond, en gaf een sfeer weer die niks vertelde over Elisa, dan wel over de handelingen die ze uitvoert. Ik maakte de fout door de beelden naast elkaar te plaatsen, en zodoende een opsomming van dezelfde beelden maakte, niks zeggend over wie dat Elisa is en waar ze mee bezig is, of wat voor mens ze nu juist is. Nee, ik wou een verhaal vertellen door middel van sfeerbeelden, details, elementen uit het dagelijkse leven van een pas gehuwd koppel, zonder uiteraard melig te worden… 

 Nu maak ik beelden die samengevoegd in een moodboard een klein verhaaltje vertellen. Deze stemmingen zijn zorgvuldig samengesteld naar vorm, kleur en grotendeels ook volgens sfeer en stemming; zo plaats ik natuurelementen bij een detailopname van Elisa, wanneer ik bvb een vlinder tatoeage vastleg in combinatie met een vogeltje, duid ik dat er sprake is van vrijheid, kwetsbaarheid, speelsheid,… Ik tracht dus een gemoedstoestand te scheppen.

 Ik ben meer dan een jaar bezig met deze boards en heb zodoende alle seizoenen de revue zien passeren, zij weerspiegelen af en toe in deze moodboards, zoals bijvoorbeeld de winter, waar ik het kille grijs afwissel met een dood vogeltje en een stuk wrakhout. Stemmingen die overal zijn terug te vinden; verstilling en sfeer in binnenopnames, knusheid en gezelligheid door schemerlicht weer te geven, etc. Kleuren die terugkomen zorgen voor rust en sereniteit, soms complementair soms wederkerend, het is dan weer zwart dan weer een pastelkleur, kleuren geven ook een stemming weer; zoals bij de winter grijs staat voor kilte, dood,… staat dan weer een frisgroen kleurtje voor lente, wederopstanding,… De foto’s op de moodboards wisselen in grote, dit is gedaan om tot een mooi beeldvullend geheel te komen. Mijn opzet van de boards was om grote A2 afdrukken te maken en eventueel in te kaderen en zo te presenteren op de wanden in het Bauhuis, maar bij nader inzien ben ik van muur naar boekvorm gekomen. 

Deze vorm benadrukt de intimiteit van het werk, de kijker neemt het boek ter hand en bladert op eigen tempo doorheen het verhaal, het soort boek zou er een worden waarbij de pagina’s doorlopen vrij stevige bladzijden met een nog niet nader bepaalde kaft. Ik denk dat een boek de beste vorm is om mijn werk te tonen; naast het tempo waarmee je bladert is er ook de persoonlijke benadering; je laat maar èèn kijker toe om het werk te observeren, het vergroot de intimiteit, een roman ga je ook niet op een whiteboard projecteren.